fbpx

Hadden wij dit nu maar jaren eerder gedaan

Hadden wij dit nu maar jaren eerder gedaan. Dat is vaak de reactie die kinderen te horen krijgen als hun ouders eindelijk de knoop hebben doorgehakt en een poosje verhuisd zijn naar een appartement of ander meer passende woonoplossing. Jammer toch dat veel ouderen lang en soms te lang wachten voordat zij een beslissing nemen hoe zij zorgeloos willen wonen.

Lees hier het verhaal van Ans en Joop uit monde van hun dochter Marja.

vrouw-geeft-bloemen-water-op-balkon

Het zat er al lang aan te komen. Mijn broers en ik wisten het wel, maar we vonden het lastig om met onze ouders te bespreken. Het ging eigenlijk niet meer in hun eengezinswoning waar wij als kinderen van 12, 8 en 6 zijn komen wonen. Mijn ouders woonden er inmiddels al ruim 30 jaar in die gezellige straat, waar zij het zo naar hun zin hadden. Terwijl ons ouderlijk huis nog niet eens zo’n grote woning was, werd het toch steeds lastiger voor hen. Wij kinderen losten zo veel mogelijk problemen voor hen op. Ik poetste naast mijn baan en mijn eigen drie kinderen wekelijks bij hen. Maar eigenlijk werd het steeds duidelijker dat het beter was om gelijkvloers te gaan wonen, zodat mijn moeder niet meer elke dag in haar stoel haar middagdutje hoefde te doen, terwijl zij liever boven in haar bed had gelegen. Mijn broer het gras niet wekelijks hoefde te maaien en de tuin op orde te houden omdat zij zo van groen en bloemen hielden. Toen werd mijn vader ziek. Niet eens zo heel erg, maar hij moest wel zijn bed houden. Mijn moeder moest regelmatig naar boven met wat eten en drinken en toen bleek dat het traplopen niet meer ging en zij al langere tijd eigenlijk nog maar 1 keer per dag naar beneden en naar boven ging.

Mijn broer heeft toen tijdelijk mijn ouders in huis genomen om voor mijn vader te kunnen zorgen en mijn moeder te ontlasten. Toen mijn vader weer wat was opgeknapt hebben wij bij hen thuis aangekaart dat het zo niet langer meer ging. Ook mijn ouders waren daar uiteindelijk wel van overtuigd. We zijn op zoek gegaan en vonden een appartementje met een balkon met zicht op een parkje voor de deur. Mijn ouders vonden het erg moeilijk dat ze veel spulletjes moesten wegdoen die ze toch in de loop van de jaren om zich heen hadden verzameld. Maar uiteindelijk hebben zij wel een paar meubelstukken en boeken waar ze erg aan zijn gehecht mee kunnen nemen en hebben zij veel meer ruimte om zich heen gecreëerd zodat ze goed in hun appartementje uit de voeten kunnen.

In de periode rond de verhuizing heeft mijn moeder wel wat traantjes gelaten, maar al met al hielden zij zich flink. Ook toen de buurvrouw op de dag van de verhuizing langs kwam om afscheid te nemen en in tranen uitbarstte. Met een brok in de keel liepen mijn ouders nog een laatste rondje door hun huis, keken zij naar hun mooie tuin en trokken toen het tuinhekje achter zich dicht op weg naar hun nieuwe appartementje.

Inmiddels wonen zij hier al weer meer dan een half jaar. De afgelopen maanden zie ik hen beiden opbloeien. Mijn moeder zorgt voor de bloemenpracht op het balkon. Zij gaat elke middag even een uurtje naar bed, terwijl mijn vader nu rustig even in die tijd naar de t.v. kan kijken zonder haar te storen. Samen maken zij regelmatig een ommetje in het parkje voor de deur en hebben zij leuk contact met verschillende buren uit het gebouw. Het leven is voor hen zo veel gemakkelijker geworden. Laatst sprak mijn moeder dan ook de legendarische woorden: “hadden wij dit nu maar jaren eerder gedaan”.

Wilt u ook zorgeloos ouder worden in uw woning? Ga dan eens in gesprek met Bianca van TOP-og.